دوبـاره بـوی بقیــــع و مـدینــه می آیــــد                          دوباره زمزمه غم ز ســــــــینه می آیـد

 

دوبـاره مـرغ دلـم ســــــر به زیـر پر بـرده                           که سوز ناله به سودای چشم تر برده

 

نشـسته گوشــه اندوه و ناله ســـر داده                           ز ســـــــوز ناله ام البنین خبـــــر داده:

 

« منـم که سـایه نشین و جـود مـولایم                            کنیز خانه غم ، خـــــــاک پای زهرایم

منم که خانه به دوش غم علی هستم                             منم که همقدم محنت ولی هســتم

 

منم که شـاهد زخـم شکسـته ابـرویـم                            انیس گریه به یاس شکستـه پهلویم

 

منم که در همه جا در تب حسـن بودم                           منم که شاهد خون لب حسـن بودم

 

منم که جلوه حق را به عین می دیدم                           خـدای را به جمال حسیـن می دیدم

 

منم که بوده دلم صبـح و شـام با زینب                           منم میان همـه ، هم کـلام بـا زینـب

 

منم که سوگ گلستـان و باغبـان دارم                           به سینـه زخــم غــم کربلائیـان دارم

 

منم که ظـهر عطـش را نمی برم از یـاد                           چهار لاله بی سر ز من به خاک افتاد

 

منم که مادر عشق و امید و احساسم

فــدای یک سـر موی حســین عباسـم»